ยุคสมัยของการเอากางเกงในไว้นอกกางเกง แล้วเหาะไปเหาะมา ด้วยความกระหยิ่มโลดโผนไปมา หากเราๆ ท่านๆ ทำได้เฉกนั้นก็คงไม่มานั่งหาเช้ากินค่ำเช่นนี้ มุมมองของคำว่า “หาเช้า กินค่ำ” มุมหนึ่งก็กล่าวอ้างว่าเป็นคนที่ขยันแข็งขัน เหมาะเหม็งที่จะเลือกเป็นคู่ครองคล้องใจ แต่มุมกลับหัวกลับคิดว่า ชีวิตของคนกลุ่มนี้ไม่เลิศหรู แต่พออยู่พอกิน ส่วนน้อยที่พวกเค้าสามารถสร้างเนื้อสร้างตัวให้ร่ำรวย ทั้งๆ ที่พวกเค้ามีโอกาสที่หลากหลาย ปัจจัยความสำเร็จ ร่ำรวย ไม่ได้อยู่ที่อาชีพแต่อย่างใด หากแต่ขึ้นอยู่กับกระบวนการจับจ่าย บริหาร วิธีการสร้างเม็ดเงินล้วนๆ (แต่มันก็เป็นเพียงความคิด อย่าได้หมายปองอะไรมากเลย)

ฉากการทำงานของแต่ละท่าน คงไม่ได้เปลี่ยนเป็นช่วงๆ เหมือนละครเวที แต่เชื่อเสมอว่าทุกท่านกำลังแต่งแต้มทาสี เวทีแห่งชีวิตของตัวท่านเองเสมอๆ หากแต่แตกต่างเพียงกำหนด ระยะเวลา และรูปแบบที่ต้องการให้ออกมาเท่านั้น

โอ้ละหน๋อ…ความเบลอในวันนี้สอนให้เรารู้ว่า บางครั้งเราก็ซื้อยาสีฟัน มาอีกทั้งๆ ที่อันเก่ายังไม่ได้ใช้ ……..หรือหากแต่อ้างพอแก้เขินว่า มันคนละยี่ห้อกันกระนั้นหรือ….

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ศรัทธา ให้เกียรติ…ฉันจึงสดับฟัง….
• รางวัล…ช่วยจูนสู่ความสำเร็จจริงหรือ?
• จุดเริ่มต้น….และสูงสุดของชีวิตอยู่ไหนหรือ