เสาร์-อาทิตย์นี้ ไม่ได้อยู่เวร ยามที่สถานีอนามัยครับ ตั้งใจว่าจะกลับบ้านไปแจ้งกำหนดการ และปรึกษาหารือเรื่องสำคัญในชีวิต 2 เรื่อง (ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)

ด้วยความที่ผมเป็นคนที่มีความตั้งใจสูงมาก อยากกลับบ้านมากๆ ครับ ตื่น 10.30 น. เหอะๆๆ (มันตั้งใจตรงไหนหว่า) เนื่องจากความเพลียจากการทำงานราษฎร์ และงานหลวง เลยเกิดอาการตกคล้าย ไม่ค่อยส่วงวะๆ เท่าไหร่นัก ชดเชยพลังงานให้กลับร่างกาย ใครจะหาว่าเราขี้เกียจ ไม่สนใจหรอก เพราะเรารู้เสมอว่ากำลังทำอะไรอยู่

หลังจากตื่นขึ้นมา ด้วยความหิวโหย ไปซัดก๋วยเตี๋ยว 1 ชาม จะไ้ด้มีแรงขับรถ สู่ถิ่น ห้วยสะอาดบ้านเกิด ผมขับรถด้วยความเร็ว 80 กิโลเมตรต่อชั่วโมงครับ เพราะไม่รู้จะรีบไปทำไม บ้านไม่ได้วิ่งหนีสักหน่อย พวกที่ขับรถ 130-140 หากเป็นความดันโลหิตก็สูงแ้ล้ว เสี่ยงกับความตายเห็นๆ เหอะๆๆ ก็ว่าไป

ผมถึงบ้านด้วยความปลอดภัย (ไม่โดนใครฉุด) ในใจขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คุ้มครอง  ผมยกมือใส่หัว (ไม่ได้ขอตังค์เหมือนเมื่อก่อน..แต่เป็นในทางกลับกันมากกว่า)

พ่อ กับแม่พึ่งกลับจากไป หยอดน้ำกรดใส่น้ำยางพารา แววตาของทั้งคู่ มองเราด้วยความคิดถึง แทบอยากวิ่งกอดเหมือนสมัยเด็กๆ (ไม่เชื่อกลับบ้านลองดูแววตาท่านดีๆ)

ก็คุย สารสุข สุขดิบ กันตามประสาครับ (มันเป็นความลับของครอบครัวบอกไม่ได้หุหุ) ไม่ได้อยากรู้ซะหน่อย

แต่มีประเด็นหนึ่งที่คุยกัน คือ ทำไมแม่ไม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลโซ่พิสัย เวลาไม่สบาย

ผมพยายามนึกถึง ปัจจัยหลายๆ อย่างที่ชาวบ้านห้วยสะอาด ตำบลถ้ำเจริญ อำเภอโซ่พิสัย แห่งนี้ถึงเดินทางสู่มหานครเมืองบึงกาฬ เกือบ 100 เปอร์เซนต์ ทั้งที่เราอยู่อำเภอโซ่พิสัย

ผมพอนึกได้ดังนี้

1. บ้านเราอยู่ศูนย์กลาง (ความเจริญอยู่รอบนอก)
2. ความสะดวกในการเดินทาง (อดีตต่าง แต่ปัจจุบันไม่ต่าง)
3. ความเชื่อ (เชื่อว่าหมอบึงกาฬเยอะ และดีกว่า)
4. ความอยาก (ก็กรูอยากไป..มีปัญหามะ…บ่ดอกครับ)
5. ความรวย (เสี่ยสวนยางเยอะ..ไปไกลหน่อยไม่สน ขอให้ดี)
6. ความยึดติดในแบรนด์ รพ.บึงกาฬ (เกิดก็ รพ.บึงกาฬ ป่วย ตาย ก็ขอบึงกาฬไว้ก่อน)
7. ความเอื้ออำนวยต่างๆ ได้ทุกอย่างพร้อม ที่บึงกาฬ
8. ต้นทุนในอดีต บัญชีธนาคาร อะไรต่างๆ อยู่บึงกาฬหมด

ในอดีตเมื่อ 5 – 10 ปีที่แล้ว ความแตกต่างระหว่าง บึงกาฬ กับ โซ่พิสัย ห่างกันลิบลับในเรื่องโรงพยาบาล ผนวกกับ เส้นทางสู่บึงกาฬ สภาพถนนดีกว่า ถึงแม้จะไกลกว่าไปโซ่พิสัยตั้ง 10 กิโลเมตร ฉันก็ยอมแลกเมื่อเทียบกับเวลา และความทรมาน ที่ถนนเป็นผู้กระทำ

ณ ปัจจุบัน ถึงแม้โรงพยาบาลโซ่พิสัย จะยกระดับมาตรฐานอะไรมาอ้าง สภาพถนนที่ดีกว่า สะดวกกว่าแค่ไหน ชาวบ้านห้วยสะอาดแห่งนี้ ก็ยังคงยืนยัน ตีลักกายัน ว่าฉันจะใช้สิทธิการรักษาที่โรงพยาบาลบึงกาฬ

เรื่องนี้พยายามบอกเราว่า ชาวบ้านใช้ความเคยชิน เป็นมาตรฐานในการติดสินใจรึเปล่า อย่างน้อยชาวบ้านแห่งนี้ก็รักเดียวใจเดียว ไม่กระโดดไป กระโดดมา อย่างวัยรุ่นปัจจุบัน

สรุปครับ บึงกาฬโรงพยาบาลขนาดใหญ่ มีห้องตรวจแพทย์ 16 ห้อง (ไม่รู้ว่ามีแพทย์เท่าไหร่) ก็คงต้องรับรักษาชาวบ้านแห่งนี้ต่อไป ถึงแม้มีแพทย์มาก ก็ไม่ได้หมายความว่าการให้บริการจะเร็วเสมอไป เสียงสอดแทรกผ่านบล็อกแห่งนี้เป็นตัวชี้วัด ซึ่งผมไม่สามารถเผยแพร่สู่สาธารณะชนได้ คงต้องตามดูกันต่อไป ระยะเวลาอาจไม่ทำให้เรื่องดีขึ้น แต่มักทำให้เราชิน

หลังจากพูดคุย กับพ่อแม่สักพัก ก็ขอตัวกลับสู่บุ่งคล้าครับ เพราะมีงานต้องทำ เพื่อพ่อ กับแม่ และอนาคตหมออนามัยน้อยผู้นี้ ตกลงผมต้องการสื่ออะไรกันแน่ โอ้เขียนเอง งง เองตามเคย หุหุ

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ใกล้ความจริงแล้ว….บึงกาฬ.com
• เว็บชมรมสาสุขฯ สาขา จ.บึงกาฬ….
• เปิดตัวบล็อคใหม่ บึงกาฬ.COM
• หมู่บ้านที่ถูกสาป หรือ อาวุธทำกิน
• วัดดานวิมุตติธรรม
• รูปที่คิดว่าไม่น่าผ่านกลับผ่าน….
• ระบาดวิทยา…โอกาสของคนรุ่นใหม่