สิ่งหนึ่งของการดำรงหล่อเลี้ยงปากท้องของคนอีสาน คือ การเข้าป่า เมื่อก่อนเคยสอบถามผู้หลักผู้ใหญ่เล่าว่า ” การเดินป่าหาอาหารนั้น ไม่ได้เป็นการระดมพลเหมือนเฉกปัจจุบัน คือ เป็นการหากินจากทางผ่านเสียมากกว่า ” ในยุคต่อมา จำไม่ได้ว่ายุคไหน พอผู้คนทราบแน่ชัดโดยการสังเกตว่า คนอื่นกินของป่าเหล่านั้นแล้วไม่ตาย ก็ชวนเพื่อนไปเดินป่า โดยเฉพาะเวลากลางคืน ซึ่งสมัยนั้นพ่อก็ได้นกเค้ามาลาบบ่อยๆ…. แต่ช่วงหลังหาไม่ได้แล้ว

ณ วันนี้เชื่อว่าทุกแห่งหน คงประสบปัญหาเรื่องการเสียสมดุลแห่งธรรมชาติ โดยเฉพาะสัตว์ป่าได้รับผลกระทบเต็มๆ จึงทำให้ผู้คนหันมาบริโภค แหล่งอาหารที่เคลื่อนที่ไม่ได้อย่างเห็ดละโง๊ก หรือแม้กระทั่งการทำเป็นธุรกิจระดับครัวเรือน โดยการออกเก็บเห็ดตอนกลางคืน โดยใช้แบตเตอรี่ส่องเก็บ….(ข่าวเล่าว่า…ยังไม่เคยไปเหมือนกัน) ซึ่ง การทำธุรกิจตามฤดูกาลของชาวบ้านนี้ ทำรายได้ค่อนข้างดี เห็ดละโง๊ก สีเหลือง สามารถนำมาขายในราคากิโลกรัมละ 300 บาท ส่วนสีขาว ขายในราคา กิโลกรัมละ 200 บาท…



เนื่องจากราคาเห็ดดังกล่าวที่สูงมากๆ จึงทำให้ชาวบ้านที่รู้ว่าแหล่งของเห็ดดังกล่าวอยู่ที่ไหน ไม่ยอมเสียเงินซื้อ ยกตัวอย่าง พ่อตา แม่ยาย และชาวบ้านละแวกใกล้เคียง ชักชวนกันใช้เวลาเพียงรถไฟสวนกัน ก็สามารถฟอร์มทีมไปหาเห็ดได้แล้ว….ในช่วงเวลาประมาณ ตี 2 ของวันรุ่ง….



ถึงแม้ผู้ชายร่างสูงใหญ่ จะไม่กินเห็ด หากภรรยาเรียกร้อง ก็คงต้องจัดให้…..บ้างก็บอกว่า ไปเป็นเพื่อนภรรยา แต่พอไปถึงป่า กลับหากันไม่เจอ….ด้วยความที่เป็นมืออาชีพทีมหาเห็ดที่กล่าวถึงนี้ใช้เวลาไม่นาน ก็กลับถึงบ้านพร้อมเห็ดเต็มกระบุง……ความเชี่ยวชาญในการบริโภคของชาวบ้าน นำมาซึ่งนวตกรรมการป้องกันเห็ดพิษ คือ เวลาแกงเห็ดให้ใส่ข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วลงไปด้วย หากเห็ดนั้นมีพิษข้าวจะเปลี่ยนสี…..(ผมเองก็พึ่งรู้เทคนิคนี้….) เย็นของวันเราก็ได้ลิ้มลองรสชาด…..ที่กลมกล่อม….แล้วละ…..ผลปรากฎว่า ไม่มีใครเกิดอาการผิดปกติแต่อย่างใด…….

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง