ต้องขอเอ่ยคำที่เรียกได้ว่าหวานฉ่ำกันถ้วนหน้าครับ สำหรับวันวาเลนไทน์เดย์ปีนี้ ก็ขอให้ทุกๆ ท่านที่มีความรัก ความรักยั่งยืน อยู่คู่กันจนแก่จนเฒ่า ใครที่ยังไม่มีคู่ก็ขอให้มีกับบ้านกับเมืองเค้า จะเีรียกว่าเป็นความสมบูรณ์แบบของชีวิต ก็ได้นะ (มุมมองของคนที่จะเข้าสู่วัฎจักร…เหอะ)

จบอวยพรแล้ว… สาธุเอาสิ…

ขออภัยเพื่อนๆ ที่ติดตามอ่านบล็อกอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเรื่องไร้สาระ สาระ งาน หรืออะไรก็ตามแต่ ช่วงนี้ด้วยภาระกิจการเตรียมงานใหญ่ ที่จะเ้ข้ามาถึงในระยะเวลาอันใกล้นี้ จึงทำให้ค่อนข้างเหนื่อย กาย แต่ไม่เหนื่อยใจ เส้นทางสู่ปลายฝัน มีกันทุกคน ทุกท่าน แตกต่างเพียง การก้าวเดินก็แค่นั้น

วาเลนไทน์ ก็ขอพูดเรื่อง ความรัก ที่เดินไปซอกเหลือบไหน ก็ตะีบี้ตะบันกันกระจุยกระจาย กันก่อน ต้องออกตัวครับว่า ผมไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องความรัก อะไรเลย เพียงแต่ใช้ใจบรรจงถัก ทอสู่ความจริงของคนสองคน ที่ฟันฝ่า ดงเล็บแมวมาด้วยกัน ความสุข ความทุกข์ ผิดใจกัน เกิดขึ้นได้เสมอๆ ขอเพียงแต่มีฝ่ายใด ฝ่ายหนึ่งคอยประนีประนอม ทุกอย่างก็คลายด้วยดี ตามหลักสุภาสิตที่ว่า น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือไปขวาง มันถูกต้องนักแล

วาเลนไทน์ปีนี้ ไม่มีอะไรพิเศษ แต่สิ่งในตรงกันข้างเป็นสิ่งที่หัวใจ ของคนสองคน ค้นหามาทั้งชีวิต ที่ได้กำหนดทิศทาง การเดินทางตามป่าละเมาะด้วยกัน เก็บโน้น เก็บนี่ กินตามทาง พอประทังชีวิต (เฮ้ย…ไม่ใช่วงเวียนชีวิต) โทษทีครับ ผิดงานๆ

เส้นทางก่อนวาเลนไทน์ และหลังวาเลนไทน์ มีความเกี่ยวเนื่องกัน โดยพิกัดเริ่มจากใจ ไหลลอยไปตามกระแสเส้นส้มๆ ตามทาง ที่ขีดเป็นช่วงๆ ตามความเจริญ จุดนัดพบ การรอคอยด้วยความหวัง ท่ามกลางเมืองเศรษฐกิืจ ติดตามด้วยแหล่งที่พึ่งทางใจ สบายจิต ในใจล้วนนิมิตรหมาย สิ่งที่คำนึง

วัดถ้ำจ้อง ในป่าแถวๆ บ้านห้วยสะอาด ที่ที่เราอธิฐาน ภายใต้ความหวาดเสียว ว่า ก้อนหินจะหล่นมาไหมนี่… ยังคงจำได้ดี

ตามสมัยแห่งความรวดเร็ว ตัดฉากไปที่ สถานีอนามัยแถบๆ ชายป่าอุดรธานี ฉัน และ เธอ ได้กำหนดทิศทางแห่งชีวิตร่วมกัน

กำหนด 24 เมษายน 2553 ปลายฝัน เริ่มต้นแห่งใจ ในวัฒนธรรมไทยจ้า……..….

ปล. ก่อนวันงาน 1 สัปดาห์ มีงานแถลงข่าว เงียบๆ ผ่านบล็อกแห่งนี้….(อาย…จัง)

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ไม่ใช่การ์ดแค่ 1 ใบ แต่คือหัวใจเราสอง
• แรงใจบ่ได้เห็นหน้า
• เพราะเราคู่กัน “สุจิตรา & นริศ”
• สานใจ ก่อนวาเลนไทน์เดย์
• ปลาย่างกับวาเลนไทน์เดย์
• นกยูงคู่อริ เชิดหันดูดใส่ผมเฉยเลย
• ความเร็วชัตเตอร์กับงานแต่งงาน…