เมื่อมีแฟนประจำ…มักเกิดความเกรงใจ
จำได้ว่าเมื่อ 4 ปีก่อน ผมเคยเขียนบล็อกครั้งเดียวเกือบ 30 โพสในวันเดียว จนมีเสียงกระซิบว่าหน่ำเขียนอะไรนักหนากลับมา จึงได้เพลาๆ การเขียนลง มันเป็นความอึดและมุ่งมั่นที่จะเขียนอะไรบางอย่างถึงแม้ว่าตอนนั้นผู้คนแทบมองไม่เห็นบล็อกเล็กๆ แห่งนี้เลย
แต่ปัจจุบันได้เกิดบล็อกเล็กๆ อย่างนี้อย่างมากมาย ที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างละเมียด เขียนขึ้นอย่างตั้งใจ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไป คือ เราไม่สามารถหน่ำเขียนได้เหมือนเดิม เพราะลำพังเขียนแค่บล็อกละ 1 โพสก็เวียนหัวซะแล้ว
ช่วงสัปดาห์หลังกลับจากการท่องเที่ยวจนตัวดำ…ต้องเคลียร์งานที่รับมาต่างๆ ให้แล้วเสร็จ ก่อนที่จะเดินทางไปเยียวยาผู้ประสบภัยน้ำท่วมต่อไป (ฟังดูยิ่งใหญ่เหมือนกัน) แต่ในใจก็เกิดความกดดันหลายอย่างเหมือนกันว่า ผู้คนในเมืองจะมองหมออนามัยอย่างเราเหมือนชาวบ้านระแวกนี้รึเปล่า …. คำถามนี้มีคำตอบในใจลึกๆ ที่รอการพิสูจน์ในช่วงวันที่ 6-12 พ.ย. 54 ที่จะถึง
คงต้องหายหน้า หายตา ไปอีกสักพัก….รึว่าเราจะแต่งตัวแบบนี้ไปเยียวยาดีหว่า…
ตัดบทเข้าเรื่องการเขียนบล็อก จากประสบการณ์พยายามบอกเราว่า การเขียนบล็อกไม่น่าจะเกิน 3 โพส/วัน ใน 1 บล็อก (กรณีที่มีแฟนประจำ) ส่วนบล็อกที่พึ่งสร้างขึ้นใหม่ยังไม่่มีคนเข้าก็ำหน่ำเขียนได้ตามสบาย….(จะพูดทำไม)
บ่นพรึมๆ ก่อนนอน….
