อย่าอาย…ที่จะบอกว่า ” ฉันรักเธอ”
หลังจากเปลี่ยนทรงผมมา ออกเิผชิญสู่โลกแห่งความหลากหลายใบนี้ เราก็ลุยงานหลัก และงานรอง กันอย่างเต็มกำลัง จนบางครั้งมันก็ล้า จนเกินกำลังเหมือนกัน…บ่อยครั้งที่ผมอ่อนล้า ก็จะมีเสียงอ้อนๆ แว่วผ่านหูใบน้อยๆ ของผมว่า ” อ้วนอย่าหักโหมมาก พักผ่อนบ้าง ” เป็นคำพูดที่ธรรมดาๆ ทั่วไป แต่ภายใต้เงาแห่ง การสั่นสะเทือนนี้ มันสะเทือนไปทั้งหัวใจ เสียงจากคนที่ห่วงใย ใส่ใจ ในทุกเรื่องเอ่ยอ้าง…ผมก็ได้แต่แสแสร้ง แกล้งทำเป็นหูทวนลม รับปากไปวันๆ ว่าจะพักผ่อน…
ด้วยแรงแห่งฝัน และกำลังใจ ที่เธอมีให้ ล้วนแล้วดลใจ ให้เราทำได้ทุกอย่าง ความเหนื่อยล้า มาเยือนเดี๋ยวก็จากไป แต่ความห่วงใย ที่เธอมีให้ไม่เคยแปลเปลี่ยน….
วันนี้เป็นวันที่ดีมากๆ สำหรับสองเรา ผมเลยแอบนั่งดูวิดิโอเก่าๆ ที่เคยทำให้เธอ ในวันเกิด สมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัย….27 ของทุกเดือนเป็นวันครบรอบที่เรารู้จักกันครั้งแรกครับ..
ภาพที่ธรรมดาๆ แต่ดูครั้งใด ก็หวนคำนึง คิดถึง ความสุขในช่วงนั้น วันเวลา เลื่อนผ่านมา 3 ปี 7 เดือนแล้ว ความรู้สึกดีๆ ก็ไม่เคยเสื่อมคลาย นับวันยิ่งฝังลึกลงสู่ก้นบึ้งแห่งใจในทุกครา…
ทุกภาพ แทนล้าน ความรู้สึกจริงๆ ผมเองเชื่อว่าทุกท่านก็คงไม่ต่างกัน ความสุข และ ความลำบาก ที่ปนเปในช่วงที่เราตกต่ำ ลำบาก เหลือคณา แต่เธอผู้นี้ก็ไม่เคยละทิ้ง ซึ่งผู้ชาย ที่ไม่รู้เป็นใคร มาจากไหน ทุ่มแรงใจ แรงกาย ให้เสมอมา…….
ถึงอยากบอกทุกท่านครับว่า อย่าอายที่จะบอกว่า ” ฉันรักเธอ ”
แต่ฉันอายจัง ที่แอบเผยความลับตัวเอง ซะงั้น…โอ้…ทำไปแล้ว…….
ถ้ามัวแต่อายไม่บอกก่อน…เด๊ยว…คาบไปแล้วจะมาร้องเสียใจไม่ได้นะหมอ
โอย… หวานหยดย้อย มดไต่มดตอมบล็อกหมดแล้ว
การบ้านเยอะไม่ได้แสดงความคิดเห็นครับ
ไม่ได้อาย แต่ก็เหมือนจะอาย แบบเขิน ๆ
เขินแทน อิอิ
คู่นี้หวานผ่านโลกออนไลน์ ระวังมดไซเบอร์มาเกาะเด้ออิอิอิอิ
@tong
พึ่งรู้นะเนี้ยว่ามีมดไซเบอร์ด้วย