ระหว่างที่ฉันครุ่นคิด…ในประเด็น ฉันก็นั่งเพ่งลูกเหลืองๆ นี้ไป เพราะเมื่อก่อนที่ฉันจะบวชเหลือบไปมอง รู้สึกเย็นๆ โล่ง เหมือนจะคิดอะไรดีๆ ออกในช่วงนั้น ช่วงเวลาแค่เสี้ยววินาทีจึงเดินเข้าโบสถ์ไปเสียก่อน…

มาวันนี้ทำไม เหตุการณ์นั้นถึงไม่ย้อนซ้ำ บังเกิดอีกครั้ง ให้ฉันคิดออกว่า จะย้ายไปจังหวัดอุดรธานีได้อย่างไร

มีคำถามแว่วๆ มา ว่า จะย้ายไปทำไม ในเมื่ออยู่ที่บุ่งคล้า จังหวัดหนองคาย ก็ดีอยู่แล้ว ?

ขอตอบจากใจ : การทำงานในส่วนตัวแล้วไม่ได้มองที่ความดี ความลำบาก ยากง่าย แต่อย่างใด ถึงแม้จะมีเสียงสอดแทรกขึ้นมาว่า ก็แต่งงานแล้ว ความรู้สึกจะนิ่งๆ ทั้งทางด้านการงาน ความสุขในครอบครัว ก็เรียบเพียบพร้อมแล้วนี่นา ยอมรับครับว่า ความรู้สึกโลดโผน กระโดดซ้าย ขวา (คล้ายอะไรหว่า) หมดไป เหลือเพีียงแนวคิดสร้าง สรรสิ่งที่เป็นรูปธรรม นำสู่ความสุขแห่งคำว่า ” เรา” ทั้งสิ้น ณ วันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของฉันดี มีความสุขหมด เหลือเพียงเบี้ยยังชีพ เพียงเล็กน้อย ที่ใช้คำว่า ข้าราชการแลกมา ด้วยเกียรติ และศักดิ์ศรี ที่ไหลนอง และพร้อมที่จะไหลไปกับค่าเดินทางในแต่ละเดือน

รอยยิ้มเมื่อพบหน้า ร่องรอยผวาเมื่อจากมา ใครบ้างถวิล ตกลงจะพร่ำอะไรมากมายหว่า……

ฉันใช้หู ตา สอดส่อง เล็ง หาลู่ และหนทาง ในทุกๆ ด้าน พบว่า……

การย้้ายข้าราชการ ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย มีกรณีศึกษาให้เปรียบเทียบ….2 กรณี

นาย ก และ นาย ข เป็นข้ารา่ชการทำงานมา 10 ปี ตำแหน่งเดียวกัน…

นาย ก : ใช้เวลาในการย้ายไปต่างอำเภอ ในจังหวัดเดียวกัน 10 ปี
นาย ข : ใช้เวลาในการย้ายในลักษณะเดียวกัน ใช้เวลา 1 เดือน

สิบเท่าแห่งความเป็นไปได้ ไม่ได้เกิดจากไสยศาสตร์เหมือนครา…บนบานก่อนสอบ แต่มีนัยสำคัญแห่งความจริง นั่นคือ เส้นสาย….

ส่วนอีกประเด็นที่คิดได้ตอนนี้คือ เดินทางเข้ากระทรวงสาธารณสุข เพื่อขอความเห็นใจ ฉันอยู่บ้านนอกขนาดนี้ จะเดินทางไปได้อย่างไร ไปหาใคร และทำยังไง นี่คือสิ่งที่ต้องศึกษา….เท่าที่พอจำได้ เคยได้ฟังวิสัยทัศน์ของผู้บริหารท่านหนึ่งในวงการสาธารณสุข ที่ให้ความสำคัญกับชีวิตครอบครัว นำทางเพื่อประสิทธิภาพของงาน แต่ฉันลืมไปว่า วิสัยทัศน์ มีไว้สำหรับติดไว้ให้คนอ่าน….

พร่ำมาซะเยอะ….รึจะลาออกมา ทำนา ทำสวน ทำไร่ ดี…..ไม่ต้องมีหัวหน้า ไม่มีลูกน้อง มีเพียง พ่อ แม่ ลูก ………..

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง