ปีใหม่ไทยปีนี้…ครอบครัวมะลิต้น ไม่ได้ชื่นมื่นเหมือนหลายๆ ท่าน แต่กลับเจอพายุโหมกระหน่ำ ด้วยขอพิพากษ์ระหว่างผู้ทรงความรู้ กับ ชาวบ้านสามัญชน….
ถึงแม้ว่าเหตุครอบครัวเราจะเป็นฝ่ายผิด แต่การประนีประนอมที่เราอยากให้เกิดกลับไ่ม่เห็นผล เวลาค่อนวัน ที่พ่อ แม่ ป้า และปู่ ที่กราบขอขมา…กับอีกฝ่าย เพื่อจบ ณ ที่นี้…
เจ้าตัวที่เจ็บ เรียกได้ว่าเป็น ย่า ห่างๆ ของครอบครัวเรา….แต่ไหนเลย…ถึงไม่เห็นค่าของ มือสองมือ ที่พ่อ กับ แม่บรรจง …..

เหตุด้วยอีกฝ่าย ลูกชายเป็นทนายใหญ่….เรายื่นข้อเสนอ 15,000 เพื่อเป็นค่าทำขวัญ ไม่ใช่ว่าเราร่ำรวยอะไร ได้กล่าวอ้างว่า ” ตนเป็นลูกชายเรียนจบสูง…หากคุ้มครองแม่ของตนไม่ได้ จะเรียนมาทำไม” หากเอาใจเขาใส่ใจเรา…ผมก็เข้าใจว่าเป็นใครๆ ก็โกรธ หากมีใครมาทำแม่ของตน….เค้าเมินหน้าหนี สองมือของพ่อกับแม่…อย่างไม่ยอมมองหน้าแม้แต่น้อย…แววตาของทนายใหญ่ ล้วนแล้วเต็มไปด้วยความโกรธ…ฝ่ายผู้เจ็บดูท่าจะยอมความ แต่ทนายใหญ่ ยังเมิน….บอกด้วยวาจาแข็งกราวว่า ยืนยันจะแจ้งจับดำเนินคดีอย่างเดียว….

ผมเป็นประชาชนคนหนึ่ง ที่ไม่ได้มีความรู้เท่าคุณหรอกครับ แต่ผมรู้ในหลักการ เลยแอบคิดในใจว่า ท่านเรียนจบสูง จนได้เป็นถึงทนายความ เรื่องแค่นี้อย่าให้ผมสอนเลย…หัวใจของการเป็นทนายคือ การไกล่เกลี่ยให้เรื่องจบลงอย่างนิ่มนวลที่สุด และแต่ละฝ่ายสูญเสียน้อยที่สุดไม่ใช่หรือ หรือปัจจุบันความแปรผันแห่งเงินมันบังตา จนมองไม่เห็นหัวใจที่ประชาชนสะท้อน…

การมีความรู้แล้วเอาเปรียบ..ชาวบ้านที่ไม่รู้อะไร แต่คุณไม่รู้หรอกว่า การอยู่ในสังคมชาวบ้าน ไม่ได้อาศัยอำนาจ ของผู้ทรงความรู้ แต่อยู่ด้วยความเอื้ออาทร ที่เราให้มีมาแต่ก่อนแต่ไร สายสัมพันธ์แห่งญาติ…ถึงแม้จะห่างไกล อย่างน้อยก็น้ำใจของเพื่อนมนุษย์ ครอบครัวเราไม่เคยเถียงสัก เพราะเรารู้ว่าฝ่ายเราผิดเต็มๆ แล้วจะขึ้นแจ้งจับขึ้นศาล ทำแมวอะไร… ไม่มีเวลาเล่นสนุก กับ ทนายใหญ่หรอกนะครับ มีเรื่องอื่นที่ต้องทำอีกเยอะ…เพื่อประชา

หากท่านจะแสดงศักยภาพ ควรโชว์ว่า ทำไงเรื่องจะจบโดยไม่ขึ้นศาลต่างหาก…..แค่กรณีเล็กๆ แค่นี้ยังจบไม่ได้ ลาออกจากการเป็นทนายซะ ผมเป็นคนหนึ่งละที่จะไม่จ้างทนายที่ไม่มีมนุษยธรรม และหัวใจแห่งการประนีประนอม…ไม่ว่าจะเก่งแค่ไหนก็ตาม….

เงินที่ทางเรายื่น อาจเป็นการดูถูก มันจะดีมากหากแสดงสปิริตว่า ฉันไม่เอาเงินแค่นี้…..ทั้งๆ ที่เรื่องสามารถจบด้วยน้ำใจ…..

คุณย้ำเสมอว่า…ลองคิดเอาใจเค้าใส่ใจเราสิ แล้วเคยคิดไหมว่า การที่พ่อกับแม่ผมไปกราบอ้อนวอนแล้ว คุณหันหลังใส่…ลองคิดภาพว่าภาพนั้นเป็นพ่อกับแม่คุณบ้างสิ…ความเจ็บปวดมันสุดจะบรรยายแค่ไหน….

ณ วันนี้เรื่องความยังไม่จบ …..และไม่รู้จะจบยังไง….ได้แต่ภาวนาครับว่า ให้จบลงอย่างประนีประนอม….

ขออภัยเพื่อนๆ ….ไม่มีที่ระบาย……

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง