บล็อกเกอร์ ศิษย์ม.นเรศวร
บัณฑิต ม.นเรศวร ปี 2549 คณะสาธารณสุขศาสตร์ ยังคิดถึงสถาบันการศึกษาแห่งนี้เสมอ…โดยเฉพาะ ตึก IT ที่เป็นที่จุดประกายฝันของผมเกี่ยวกับ เรื่องอินเตอร์เน็ต และการพิมพ์สัมผัส เพราะตอนที่ผมเรียนปี 1 ผมไม่เป็นคอมพิวเตอร์เลย…อย่าพูดถึง keyboard เลยผมใช้เวลาเป็นนาทีกว่าจะได้คำๆ หนึ่ง…เหตุเกิดเมื่อ จำวันไม่ได้ละ ตอนผมอยู่ปี 1 นั่นละ ผมเกิดอยากไฮโซ กับเค้าบ้างเห็นเค้าชอบไปกันไอ้เจ้าตึกไอที ก็เลยไปลองดู….พอดีวันนั้นโชคดีครับ ไปนั่นข้างกันนิสิตคนหนึ่งโอ้โห้ พิมพ์สัมผัสแบบตับไหล หัวใจวาย…คนอะไรพิมพ์ไวฉิบหาย…เลยหันมามองตัวเองงมๆ ซาวๆ หาตัวอักษรอยู่…มันช่างแตกต่างกัน ราวกับ กิ่งก่า กับ หนังกะติ๊ก เลยเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ และอายโคตร..แต่เราก็แก้เขินโดยการหลีกเลี่ยงการพิมพ์ หรือพิมพ์ให้น้อยที่สุด ใช้เม้าท์เยอะๆๆ เหอะๆๆ วางมาตรหน่อย…ในที่สุดก็ทนไม่ไหว ตัิดสินใจลาจากห้อง IT ต้องแต่วันนั้น โดยตั้งปฏิสนธิว่า …จะไม่มาตึกนี้อีก ถ้าพิมพ์สัมผัสไม่ได้….(เอาจริงๆๆ) ในที่สุดเวลาผ่านไปแค่ 1 เดือน ผมก็กลับมาแบบหนุ่มพิมพ์สัมผัส แต่ช้าเหมือนเดิมเพราะยังไม่คล่อง..2 เดือนผ่านไปผมเริ่ม Speed มากขึ้น ปัจจุบันผมสามารถพิมพ์แบบตับไหล ไฟไหม้ได้แล้ว….อะไรจะง่ายขนาดนั้น หากผมไม่ได้ไปเปิดหูเปิดตา ในมหาลัยแห่งนี้ผมคงเป็นเต่า..อยู่
มหาวิทยาลัยนเรศวร น่าอยู่มากครับตลอดระยะเวลา 2 ปีที่ผมเรียนที่นั่น คิดถึงเพื่อนที่เคยวิ่งตอนเย็นที่อ่างเก็บน้ำ คิดถึงห้องเรียนที่น่านอนมากๆๆ คิดถึงร้านก๋วยเตี๋ยวรอบดึก ที่ ตี 3 ตี 4 ก็ยังคงขายอยู่ คิดถึงห้องสมุดที่ผมแอบเข้าไปหลับประจำ คิดถึงห้องสมุดศูนย์จุฬาฯ ที่ผมเข้าไปอ่านหนังสือฟรีเสมอๆ คิดถึงปอดมอนอ ที่ผมไปเดินดูคู่รักเค้าจู๋จี๋กัน ขอบคุณตึกแพทย์ที่ให้เราได้เรียนกัน ขอบคุณท่านอาจารย์ใหญ่ ขอบคุณอาจารย์ในคณะสาธารณสุขทุกท่าน…
ปัจจุบันสิ่งสำคัญที่ผมได้จาก ม.นเรศวร ไม่ใช่แค่ความรู้ แต่ผมได้ความเป็นนักสู้ ได้หัวใจแห่งบารมีขององค์สมเด็จพระนเรศวรมหาราช …
คิดถึงสถาบันการศึกษาแห่งนี้เสมอ…
คิดถึงคือกันว่ะเพื่อน…อิอิ
…ณ ที่นี่แหล่งหล้านเรศวร…
(มาแอบอ่านเด้อ เขียนดีว่ะ เขียนไปเรื่อย ๆ เด้อ เดี๋ยวว่าง ๆ เข้ามาอ่านเด้อ)