ตามหาพี่ชาย มันหายไปไหนของมัน….
มองแววตาของพี่ชายที่แสนดี คอยห่วง คอยเตือนผมอยู่เสมอๆ ว่าต้องทำงั้น ต้องทำงี้ ….อย่าทำอย่างนั้น มันไม่ถูก ไม่ควร คิดแล้วน้ำตามันจะไหลอยู่เรื่อยเลย เป็นคนดีได้เพราะมีพี่ คอยสับหมากเหงก…
ิคิดถึงเมื่อครั้งที่ยืมกีตาร์เราไปเก๊ก ถ่ายรูป ทั้งๆ ที่เล่นกีตาร์ข้างซ้าย แต่สายกีตาร์ตั้งไว้สำหรับคนถนัดขวา ก็ยังดึงดัน เอากีตาร์ไปปี้นๆ หง๋ายๆ เล่นจนได้ ทั้งที่ไม่เป็นเพลงแต่ผมก็มีความสุขมากที่ได้ยินเสียง ป้อง แป่กๆ เล่นพิณแบบ เสียงขาด เสียงหาย ยังคิดถึงเสียงท่วงทำนอง แบบศิลปินระดับชาติก็ทำไม่ได้ แล้วยิ่งคิดถึง…
เกือบปีแล้ว ที่พี่ชายทิ้งบ้านไป เผชิญยถา ของคำว่า ” ครอบครัว ” กับการตัดสินใจที่เป็นปม ไม่ค่อยลงรอยเท่าไหร่นัก เสียงสอดแทรกจากผู้เป็นพ่อ และแม่ พูดเอ่ยด้วยความรักลูกว่า หากไม่ไหวก็กลับมาบ้านเรานะพี่ชาย น้อง พ่อ และแม่ รอการกลับมาเสมอ เบอร์โทร โทรหาก็รับสายมั่ง อย่าเกรง หรือ กลัวใครหน้าไหน ที่ทำให้เราเสียความเป็นตัวตนไปสิ (ฉันคิดอย่างนั้น)
ตอนนี้ ฉันไม่แน่ใจว่า รอยยิ้มที่พี่ชาย เคยยิ้มแบบมีความสุขครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เชื่อเสมอว่า หากกลับบ้านเมื่อไหร่ คงได้บานเต็มหน้าแน่ๆ ฝากเพือนๆ แถวภาคกลางครับหากพบเห็น ชายนิรนาม ที่หน้าตาดีเข้าข่ายเจ้าของบล็อกดังภาพ โปรดแจ้ง และบอกเค้าทีว่า ผมคิดถึง….สาวๆ อย่าไปฉุดเค้าเป็นอันขาด เพราะ สถานภาพ ลูก 1 หุหิ
กลับบ้านเถอะพี่ พ่อ แม่ และผมรออยู่ (ตกลง-ึง…ใช้อินเตอร์เน็ตเป็นไหม? นี่…)
พ่อและแม่ก็ยังรักลูกทุกคนครับ ถึงแม้จะโตมีครอบครัวแล้วก็ตาม ก็ยังเป็นห่วงครับ
@พ่อปัน ปัน
ยังไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นจริงๆ ครับ สถานะเป็นตัวนำสู่ความจริง