ดีนะ…ยังวิ่งได้ อยากวิ่ง แต่วิ่งไม่ได้
ทุกวันหลังเลิกงาน หากไม่ติดประชุม ติดงาน ติดสาวเอ้ยไม่ใช่ (อันนี้เดี๋ยวหัวแตก) ผมมักจะวิ่งรอบๆ หมู่บ้านบุ่งคล้าเสมอๆ เพื่อดูทุกข์ สุข ของชาวบ้าน ระหว่างทางเจอกลิ่นขี้หมูบ้าง เจอโอเลี้ยงบ้าง เจอเด็ก วัยรุ่น ใหญ่ กลาง เล็ก ด้วยสายตาที่มีวิสัยทัศน์ มองไกลกลัวเหมือนกันครับว่าจะเหยียบขี้หมาสักวัน…(หัวเราะ)
คำพูดที่ผมได้ยินแล้ว ขนแขนสแตนอัฟ ก็คือ คำนี้ละครับ เสียงระเลื่อๆ เปล่งผ่านกล่องเสียงชายชราวัย ประมาณ 80 ปี นั่งอยู่ข้างกำแพง เมืองบุ่งคล้า ถ้าจำไม่ผิดบ้านผู้อำนวยการโรงเรียนนี่ละ สายตาอันเปล่งประกายมองตรงมาที่ร่างกายอันสะโอด สะอง ของผมเล้วพูดว่า “ดีนะ…ยังวิ่งได้ ตาอยากวิ่ง แต่วิ่งไม่ได้”
หากฟังแล้ว…ก็เหมือนตด ปู๊ดๆๆ มันก็คงไม่เกิดอะไรขึ้น เพียงแต่รู้ว่าเอ้ย เหม็นจัง เหม็นจัง ทั้งๆ ที่เราก็สูดมันเข้าไปเต็มปอดแล้ว…จะมีประโยชน์อะไร
เริ่มออกกำลังกายตั้งแต่วันนี้….แ่ล้วจะได้ไม่เสียดายเหมือนตาท่านนี้…
คนเราส่วนใหญ่มักรอการรู้จักคำว่า ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน เมื่อตอนเจ็บป่วยไม่สบาย ไม่มีใครช่วย นั่นละคือของแท้
ความห่วงใยผมคงไร้ค่า หากวาจาที่เอ่ย เป็นเพียงกลิ่นที่คุณสูดเข้าไปเต็มๆ ปอด...ไปแล้วครับ…ปู๊ดๆๆ
write by: หมออนามัยไกลบ้าน : UnityNature
กีฬากีฬา เป็นยาวิเศษ..กล้ามเนื้อก้อเกิดระหว่างขา…
From ekoy รพ จะแนะ นราธิวาส
ใช่ครับ สุขภาพดีไม่มีขาย อยากได้ต้องทำเอา
ผมตีปิงปองหลังเลิกงานเกือบทุกวัน ถ้าวันไหนไม่ติดธุระอย่างอื่นอ่ะครับ หมอกันฟิตหุ่นให้เฟิร์มกะมัง หรือว่าวิ่งดูสาวๆกันแน่เอ่ย
เคยส่งcomment ไป
ยังสนใจจะมาดูงานไม๊?
@ekoy
สนใจๆ ครับ…มีแนวทางแหล่มๆ ก็เผื่อผมด้วยนะครับ
OK