วันนี้ทั้งวัน สารพัน สารวัน เวียน เปลี่ยนท่านี้ ท่านั้น ออกแรงสุดเหวี่ยง จนบางครั้งแอบคล้อยเอียงไปเองเสียกะนั้นว่า เราเป็นผู้ใช้แรงงานใช่ไหมนี่ แต่ไมวันแรงงานเรากับไม่ได้หยุด…งานอนามัย ไม่มีอะไรแน่นิ่ง ดิ้นไป ดิ้นมายังกะขี้กะเดือนกำลังจะตายแดด….

ความจับจด ระหว่าง ความแตกต่างของมาตรฐาน ที่มองดูโก้เก๋ 2 สถานบริการแห่งใจประชา แต่แตกต่างในวิถีการทำงาน หนึ่งคำนึงคิด จิตใฝ่เฉพาะหน้าที่ สองจิตฝันสู่แรง สรรสร้างได้ทุกอย่างขอเพียงประชา

แต่เมื่อลงประชาคมแล้ว สอง มักแพ้ หนึ่งอยู่ร่ำไป ด้วยเหตุแห่งพลังที่แตกต่างจนยากจะเีทียบเทียม… การเดินทางสายหนึ่ง บ่าซ้ายแบก บ่าขวาประครอง คุณจะไม่ได้รับความช่วยเหลือใดๆ เลยจากบุคคลกลุ่มนี้ มีเพียงเสียงสะท้อนในใจเล็กๆ ว่า ” ไม่ใช่หน้าที่ฉัน ” แล้วก็จบด้วยอาการสะบัด สลัด ไปเสียอย่างนั้น….รึเราควรทำตัวให้ชิน แต่ความชา..ได้มาเต็มๆ

ไม่รู้เป็นอะไรครับ ทุกวันนี้ สงสัยเมนมาไม่ปกติ ชอบบ่นพึมๆ พร่ำๆ กระเทาะ เกาะแกะ แต่ก็คงสั่นสะเทืิอน ไม่พอให้จิต ในเบื้องต้นสำนึกได้…มีเพียงเพื่อนๆ เท่านั้นที่รับไป (แล้วฉันผิดอะไรหรือ..) เหอะๆ

กลับสู่ประเด็นกันดีกว่า ในเรื่อง ฉันคิดอย่างไรเรื่องโรงพยาบาลเคลื่อนที่....

หัวเรื่องของวันนี้เล่นเอา ทั้งวันเราวิ่งวุ่น จนหางจุกตูด..(คล้ายสัตว์น่ารักๆ นะนี่…) แสงแดดที่บุ่งคล้า ก็เป็นใจซะเหลือเกิน ส่องแสง แรงกล้า อย่างบ้าบิ่น ไม่ประวิง ในเรือนร่างอันบอบบางของเราเสียเลย … โชคดีหน่อยที่ได้หมวกแก๊ป ที่เก็บไว้ในรถเมื่อครั้งออกสุ่มลูกน้ำ เลยช่วยลดระดับแห่งความแรงกล้านี้ลงได้บ้าง…

ตกลง ฉันคิดยังไงกับเรื่องนี้กันแน่….

ฉันคิดว่า โครงการนี้ดี แต่ก็ดีแบบแอบแฝง ด้วยนโยบายที่ต้องการให้ประชาชนเข้าถึงบริการทางสาธารณสุขเป็นที่ตั้ง แต่แนวนอนนาบขนานไปกับระบบการปกครอง แทรกสอดแห่งไอ กลิ่น ดินประสิว หากมองในมุมลึก เราอาจสยิวแบบเย็นไปถึง รูกี้…ก็อาจเป็นได้…

ด้วยปัจจุบัน สถานบริการมีมากพอให้ประชาชนได้เลือกสรร ผนวกกับรายได้ที่ดีขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน จึงทำให้การสังวรเรื่องการดูแลสุขภาพน้อยลง เชื่อ ตระหนักเพียงการรักษาในคลินิกหมอดังๆ เป็นที่หมาย จนกลายเป็นว่า กระแส สร้างสุขภาพเริ่ม ถูกละเลยทุกขณะ….

ฉันแอบคิดอีกละว่า 1 ประเด็นที่ฉันคิดว่าเป็นเรื่องสำคัญ พูดสั้นๆ ว่า ” คน ” คือคำตอบหรือสำหรับโครงการนี้ หรือชาวประชาได้รับประโยชน์โดยแท้ ก็ดีไป แต่หากไม่ ก็คงต้องปรับรูปแบบการส่งผ่าน กันยกใหญ่ ให้สอดคล้องกับวิถี แห่งประชา ชนบทอันห่างไกล ที่นับวันยิ่งผันกลายสู่ชุมชนเมืองทุกคณา….

เป็นเพียงความคิดส่วนตัว ที่สะท้อนความขุ่นมัวในใจ คิดไปไม่ได้ว่าใคร แต่เป็นการทิ้งประเด็น เพื่อต่อยอดหา ยอดอ่อนที่น่ากินที่สุด…เป็นใช้ได้ครับ…

ปล. ห้ามนำไปอ้างอิง เป็นเพียงแนวคิดส่วนตัวเท่านั้น…..

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• โครงการโรงพยาบาลเคลื่อนที่ เข้าถึงประชาชนจริงหรือ
• ว่าด้วยเรื่องโรงพยาบาลบุ่งคล้า
• ปิดฉาก โรงพยาบาลเคลื่อนที่…
• ใครจะเชื่อ??? ว่าที่ตรงนี้เราๆ ชาวบุ่งคล้าเคยเล่นฟุตบอลชายหาด….
• โรงเรียนบึงกาฬ กับ หมออนามัยในวันนี้
• แสดงความยินดีนิสิตใหม่ แต่ก็ใจหายเหมือนกัน
• แนะนำบล็อคเกอร์ คนใหม่ เพื่อนร่วมพัฒนางานสาธารณสุขบุ่งคล้า