เห็นเราเขียนบล็อกไปวันๆ แต่เราไม่ได้ด้อยวิชาการ…..หลังจากที่ปีก่อนได้ไปคว้ารางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 1 ในการนำเสนอผลงานการสอบสวนโรคประเภทโปสเตอร์มาแล้ว..ปีนี้เราทีม SRRT บุ่งคล้า ก็ไปคว้ามาอีกรางวัล ตามไปดูที่บล็อกสำนักงานสาธารณสุขอำเภอบุ่งคล้า….

ดังนั้นจึงฝากบอกเพื่อนๆ ว่า การเขียนบล็อกไม่ใช่เรื่องไร้สาระ แต่เป็นการฝึกการเขียนชั้นยอด เวลาเราไปเขียนงานวิชาการเราจะค่อยติดขัดว่าจะใช้คำว่าอะไร แต่จะติดแค่ใช้อย่างไรต่างหาก…..เกี่ยวกันไหม ?

ส่วนเรื่องความตั้งใจนั้น…คือ การลดพุง : หลังจากมีครอบ มีครัวมา…รู้สึกจะปล่อยตัว แต่ไม่ได้ปล่อยใจ ทำให้น้ำหนักพุ่งขึ้นแบบไม่สนใจว่าจะได้เปลี่ยนกางเกง และจะได้รับคำชี้แนะอย่างไร…. สงสัยมีคนทนไม่ไหว จึงต้องใช้มาตรการในครอบครัว ผนวกกับนวตกรรมที่ไม่ทราบแน่ชัดว่าใครเป็นคนคิดค้น….เลยออกมาเละๆ แบบนี้… (คำเตือน..เด็กควรได้รับการดูแลจากผู้ปกครองอย่างใกล้ชิดในขณะดูวิดิโอนี้…)



จริงๆ ลองถ่ายวิดิโอ…ทั้งผมเอง และ หมอยุ้ย…แต่พอดูๆ ความเซ๊กซี่มันต่างกัน เลยยกให้วิดิโอนี้ออกอากาศแทน…ส่วนวิธีการทำง่ายๆ คือ เหวี่ยงเจ้าวงๆ ที่เห็นให้แรงนิดหนึ่ง แล้วจับจังหวะการเหวี่ยงให้ได้ แค่นี้คุณก็ได้ลดและบริหารเอว….ได้ตามใจแล้ว….

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ไฟเบอร์กับสุขภาพ
• ฤาษีดัดตนสุดยอดการออกกำลังกายแห่งจิต
• ดีนะ…ยังวิ่งได้ อยากวิ่ง แต่วิ่งไม่ได้
• 8 ข้อดีของการออกกำลังกาย
• 30 มิถุนายน 2552 พาวัยรุ่นกลุ่มนี้แหละครับไปแข่ง….มหกรรมสุขภาพ
• 1 ชีวิตหมออนามัยทำงานมากขนาดไหน???

สิ่งหนึ่งของการดำรงหล่อเลี้ยงปากท้องของคนอีสาน คือ การเข้าป่า เมื่อก่อนเคยสอบถามผู้หลักผู้ใหญ่เล่าว่า ” การเดินป่าหาอาหารนั้น ไม่ได้เป็นการระดมพลเหมือนเฉกปัจจุบัน คือ เป็นการหากินจากทางผ่านเสียมากกว่า ” ในยุคต่อมา จำไม่ได้ว่ายุคไหน พอผู้คนทราบแน่ชัดโดยการสังเกตว่า คนอื่นกินของป่าเหล่านั้นแล้วไม่ตาย ก็ชวนเพื่อนไปเดินป่า โดยเฉพาะเวลากลางคืน ซึ่งสมัยนั้นพ่อก็ได้นกเค้ามาลาบบ่อยๆ…. แต่ช่วงหลังหาไม่ได้แล้ว

ณ วันนี้เชื่อว่าทุกแห่งหน คงประสบปัญหาเรื่องการเสียสมดุลแห่งธรรมชาติ โดยเฉพาะสัตว์ป่าได้รับผลกระทบเต็มๆ จึงทำให้ผู้คนหันมาบริโภค แหล่งอาหารที่เคลื่อนที่ไม่ได้อย่างเห็ดละโง๊ก หรือแม้กระทั่งการทำเป็นธุรกิจระดับครัวเรือน โดยการออกเก็บเห็ดตอนกลางคืน โดยใช้แบตเตอรี่ส่องเก็บ….(ข่าวเล่าว่า…ยังไม่เคยไปเหมือนกัน) ซึ่ง การทำธุรกิจตามฤดูกาลของชาวบ้านนี้ ทำรายได้ค่อนข้างดี เห็ดละโง๊ก สีเหลือง สามารถนำมาขายในราคากิโลกรัมละ 300 บาท ส่วนสีขาว ขายในราคา กิโลกรัมละ 200 บาท…



เนื่องจากราคาเห็ดดังกล่าวที่สูงมากๆ จึงทำให้ชาวบ้านที่รู้ว่าแหล่งของเห็ดดังกล่าวอยู่ที่ไหน ไม่ยอมเสียเงินซื้อ ยกตัวอย่าง พ่อตา แม่ยาย และชาวบ้านละแวกใกล้เคียง ชักชวนกันใช้เวลาเพียงรถไฟสวนกัน ก็สามารถฟอร์มทีมไปหาเห็ดได้แล้ว….ในช่วงเวลาประมาณ ตี 2 ของวันรุ่ง….



ถึงแม้ผู้ชายร่างสูงใหญ่ จะไม่กินเห็ด หากภรรยาเรียกร้อง ก็คงต้องจัดให้…..บ้างก็บอกว่า ไปเป็นเพื่อนภรรยา แต่พอไปถึงป่า กลับหากันไม่เจอ….ด้วยความที่เป็นมืออาชีพทีมหาเห็ดที่กล่าวถึงนี้ใช้เวลาไม่นาน ก็กลับถึงบ้านพร้อมเห็ดเต็มกระบุง……ความเชี่ยวชาญในการบริโภคของชาวบ้าน นำมาซึ่งนวตกรรมการป้องกันเห็ดพิษ คือ เวลาแกงเห็ดให้ใส่ข้าวเหนียวที่นึ่งสุกแล้วลงไปด้วย หากเห็ดนั้นมีพิษข้าวจะเปลี่ยนสี…..(ผมเองก็พึ่งรู้เทคนิคนี้….) เย็นของวันเราก็ได้ลิ้มลองรสชาด…..ที่กลมกล่อม….แล้วละ…..ผลปรากฎว่า ไม่มีใครเกิดอาการผิดปกติแต่อย่างใด…….

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

มาพร้อมกับความอิ่มท้อง และอิ่มบุญ วันอาสาฬหบูชา ที่ผ่านมาเราตั้้งใจไปทำบุญ หลังจากที่ไม่ได้เข้าวัดมาค่อนข้างนาน จำได้ล่าสุดก็เมื่อครั้งบวชโน้น ได้เข้าวัดอีกครั้งรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว (เหอะพูดเล่น) เป็นครั้งแรกที่ได้ไปทำบุญที่วัดสว่างบุ่งแก้วแห่งนี้….เลยเก็บภาพความอิ่มบุญมาฝาก



วัดสว่างบุ่งแก้ว ต.บุ่งแก้ว อ.โนนสะอาด จ.อุดรธานี เป็นวัดศูนย์รวมความศรัทธาของชาวตำบลบุ่งแก้วเลยก็ว่าได้ เราออกจากบ้านเพื่อไปทำบุญเวลา 7.00 น. พอไปถึงเด็กน้อย หนุ่มใหญ่ สาวกลาง สาวสูงวัย มากหน้าหลายตา แต่งกายสง่างาม สดใส มองดูแล้วสบายตา เค้าเหล่านั้นมีความใฝ่เพียงสิ่งเดียวคือ ” ทำบุญ ” ประมาณจำนวนคนด้วยสายตาประมาณเกือบทุกหลังคาเรือน มารวมกันอยู่ที่นี่หมด ผมเองก็พึ่งเคยเห็น ผู้คนที่มากมายเช่นนี้ สงสัยอยู่บ้านนอกนาน พอไปเจอคนในเมืองเค้าทำบุญมันรู้สึกไม่ชิน…

เราเดินเข้าไปใส่บาตรในศาลาการเปรียญ ที่ใช้งบสร้าง 3 ล้านกว่าบาท ลองประมาณดูว่าศาลาใหญ่ และกว้างขนาดไหน แต่เหลือเพียงช่องแคบๆ ให้เราได้เดินแถวตอนแรงหนึ่งเข้าไปใส่บาตร เล่นเอาเหงื่อไหล (สงสัยจะร้อนจริงๆ) ทั้งๆ ที่ฝนก็ตกลงมาให้ชุ่มเย็น…พอเราใส่บาตรเสร็จต้องออกมานั่งที่ศาลาเล็กด้านนอก ที่มีผู้คนจำนวนหนึ่งนั่งอยู่เกือบเต็ม..เราแอบมาเสียบนั่งด้วย…บริเวณนี้



หลังจากรับศีล รับพรเรียบร้อย ก็มาต่อกันที่ จุดทำบุญเพื่อสร้างหอระฆัง โดยมีการบูชาดอกไม้



มีดอกไม้ เม็ดงา เทียน ธูป พอเป็นมงคล….



โมเดลหอระฆัง….ที่จะเกิดขึ้นด้วยแรงศรัทธาในครั้งนี้



นอกจากนั้นก็มีการบูชาไม้มงคล 9 อย่าง ได้แก่ ไม้ทองหลาง ไม้ขนุน ไม้กันเกรา ไม้คูณ ไม้ราชพฤกษ์ ไม้ทรงบาดาล ไม้ไผ่สีสุก ไม้สักทอง ไม้พยุง โดยหญิงสาวที่ถือถาดไม้มงคลเหล่านี้้ต้องเป็นสาวพรหมจันทร์ ผู้มีจิตศรัทธาจะนำไม้ไปตอกที่ฐานหอระฆังต่อไป



เจ้าอาวาส ได้ตอกไม้มงคลทั้ง 9 อย่างเพื่อเป็นมงคล…ก่อนจะมีการสวดมงคลคาถาโดยพระสงฆ์ 9 รูป



การทำบุญในครั้งนี้ขอให้ไทร(ที่คนอีสานเชื่อว่าเป็นสิ่งมงคล) ดลให้เพื่อนๆ และครอบครัวมีความสุข สมดังใจปรารถนาทุกสิ่งทุกประการครับ (เก็บรูปไทร…และค่อง…มาฝากเลยจบแบบนี้ละ)

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

สวัสดีหลังวันหยุดยาว…ครับเพื่อนๆ หากเขียนบล็อกในช่วงวันหยุดเชื่อเสมอว่า คงไม่มีใครเข้ามาอ่าน เรื่องราวการพักผ่อนของแต่ละท่าน ละคน คงมีความสุข สนุกสนาน มากพอสมควรกับวันหยุด 4 วัน ที่ผ่านมา ผมเองก็เช่นกัน ถือโอกาสวันหยุดยาวนี้ สละเวรที่อนามัย เพื่อไปอยู่อนามัย เพียงแค่เปลี่ยนอนามัยแค่นั้น หุหุ



แอบหลบนอน…ที่กระต๊อบแห่งนี้ละ ไม่เย็นอย่างที่คิด แต่มันโล่งๆ ดี



บรรยากาศหลังอนามัย..ร่มรื่นไปด้วยต้นประดู่ บางครั้งก็ย้ายม้านั่ง มานั่งมุมนี้….



มีถนนคอนกรีตรอบอนามัย…เวลาล้างรถ ไม่เปื้อน….



ด้านหน้า…มีสนามหญ้า จัดเป็นสวนหย่อม สวยงาม มีต้นแมงกะเบื้อสวยงาม…. ขาดแต่หมาน้อยวิ่งเล่น



ข้ามถนนหน้าอนามัย…มีสระน้ำ เวลาตรวจคนไข้ หากรู้สึกร้อนๆ จนทนไม่ไหว ก็ลงไปตีโป่งได้



ด้านขวา และด้านหลังอนามัย….เป็นป่าช้า หากรู้สึกสับสน ฟุ้งซ่าน ก็เข้าไปสงบจิต สงบใจได้…. ภาพรวมก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรเพราะอยู่ใกล้ชุมชน อีกอย่าง เส้นทางข้างอนามัยเป็นทางลัดเข้าอำเภอกุมภวาปี ทีการเดินทางของประชาชนบ่อยมาก ส่วนคนไข้ก็พอควร พอได้เย็บแผลเล่น วันละแผล 2 แผลอยู่…..

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

ในความคิดส่วนตัวแล้ว การพักผ่อน ผ่อนคลาย ที่ดีที่สุด คิดว่า เป็นการทำในสิ่งที่ตนเองชอบ ทำแล้วมีความสุข ไม่ใช่การหายใจทิ้ง โดยไม่ทำอะไร ประการหลังผู้คนกลับยึดถือปฏิบัติเป็นส่วนใหญ่ อนุมานจากเส้นเลือดดำ-แดง ที่โปร่งบ้าง ยุบบ้างตามสถานการณ์ ไม่เกี่ยวกันอีกแย้ว…..

ในทางกลับกัน ขณะที่ฝนตกแบบนี้ กลับรู้สึกโล่งๆ หรือว่ากองไฟด้านหลังไม่อยู่หว่า…(โต๊ะหัวหน้าอยู่ด้านหลัง) อือ…พูดถึงเรื่องโต๊ะทำงานขึ้นมา ที่บุ่งคล้า ตั้งโต๊ะแบบแถวตอนเรียงหนึ่ง มันทำให้บางเวลา บางครา ที่เราอยากหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัวบ้าง แบบไม่ต้องระแวง เสียวสันหลัง…ห้ามต่อยาว…..มาตรฐานการจัดโต๊ะทำงาน น่าจะกำหนดให้หันหลังเข้าแจฝา…ของใครของเรา นะผมว่า …..

เอาเป็นว่า ไม่ว่าจะคิด จะทำอะไร ก็ทำไปเถอะ ขอให้ไม่หมิ่นผู้ใด เสียดสีได้แต่พองามครับ…..พิจารณาดำเนินการนะหัวหน้า……

จริงๆ โพสนี้ต้องการเขียนเกี่ยวกับผลของการแบ่งปัน ในบอร์ด ที่สร้างขึ้น มีผู้คนมา download ข้อมูลในการทำงานสาธารณสุขกันเรื่อยๆ แต่กลับมีคนร่วมสร้างเวทีแห่งนี้ร่วมกันไม่มาก…รึจะเอาฝ่ายเดียวตามวิสัย…เชื่อเถอะว่า การให้ หาสุขใดเทียม……

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

ความเข้าใจในการประเมินของผู้ประเมิน มองภาพรวม หรือ พูดให้เห็นภาพ ก็คงเป็นคำว่า ” ทีม ” การมีทีมที่ดีย่อมมีชัยไปกว่าครึ่งทุกท่านทราบกันดี ถึงแม้ว่าบางตัวชี้วัดจะมีข้อบ่งบอกอีกด้วยซ้ำว่า ” คนในทีมอย่างน้อย 1 คน ทำงานอย่างน้อย 3 ด้าน” จริงๆ ตัวชี้วัดนี้ไม่น่าจะเอามาใช้ด้วยซ้ำ เพราะในหลักการปฏิบัติจริงๆ พวกเราทำงานมากกว่า 3 ด้านอยู่แล้ว อันนี้พูดขำๆ…..

เป็นปกติของการทำงานสาธารณสุข ที่งานจะเป็นรูปเป็นร่างก็ก่อนประเมิน ไม่กี่วัน นอกนั้นก็ปล่อยให้ไหลไปตามทะเล มันสมองชั้นเลิศของนักวิชาการ ที่ขีดเขียน คิด ปะติดปะต่อ ทฤษฎี ร้อยเรียงมาเป็นตัวชี้วัด ให้เราได้เตรียมกันน้ำไหลไฟดับ ไงละ ยกตัวอย่างง่ายๆ ตัวชี้วัดงานระบาดวิทยา และ ทีม SRRT รวมๆ กันก็ 30 กว่าข้อ…..ทีม SRRT อำเภอ 13 ข้อหลัก 28 ข้อย่อย และระบาดวิทยาอีกยังไม่กล่าว…..

ถึงแม้ว่าสภาพแวดล้อมของแต่ละพื้นที่ มีส่วนเอื้อในการใช้มาตรการที่แตกต่างกัน แต่ก็ยังมีความคล้ายกัน ผมเองแอบคิดในใจว่า นักวิชาการมีเยอะแยะ ควรหันหาแนวทางการทำงานที่ง่ายกว่า และใช้ประโยชน์ได้จริง ไม่ใช่มานั่งเตรียมเอกสาร ที่บางครั้งก็ไม่ได้ใช้ประโยชน์ด้วยซ้ำ เพียงแค่ทำตามตัวชี้วัด….หากไม่ทำก็ได้ ศูนย์ซิเธอ…..

ผมไม่ได้เหนื่อยเรื่องการทำงาน แต่เหนื่อยเรื่องมาตรฐาน ที่ไร้ค่าในหลายๆ สิ่ง แต่เชื่อว่าคงเป็นคุณค่าของนักวิชาการหลายๆ ท่าน เพราะกว่าเค้าจะคิดได้…….

ไม่ต้องการให้เกิดความขัดแย้งระหว่างนักวิชาการ แค่เพียงสะท้อนความจริง ระดับรากหญ้าก็เท่านั้น……

จบเรื่องราว OT ระบาดวิทยา…ที่ไม่มีมูลเหตุเลย….อุอุ

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

ไม่ต้องกังวล….นะครับ สำหรับเพื่อนๆ พี่ๆ น้าๆ ป้าๆ ฯลฯ ที่โอนเงินค่าเสื้อ อนามัยชุมชน ทุกท่านผมได้รับเงินโอนแล้วครับ แต่ไม่มีเสื้อส่งให้เนื่องจาก เจ้าของร้านที่ตัดเสื้อ ตัดเสื้อไม่ทัน….เพราะเสื้อแบบ ที่นางแบบใส่นั้นขายดีมากๆ ครับ….

สอบถาม…..ประมาณ 2 สัปดาห์ ถึงจะสามารถส่งเสื้อให้ทุกท่านได้ ……………………

ดังนั้นจึงขอปิดรับ Order ไว้ก่อน เพื่อความสบายใจของทุกท่าน และตัวผมเอง เพราะกลัวเอาเงินไปใช้หมดก่อน หุหุ (พูดเล่น..)

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• เรามาเจอกันครึ่งทางดีไหม???
• อยากให้รู้ว่า…ผมเสียความรู้สึกเหมือนกัน
• ธุรกิจใกล้ตัว ” เสื้ออนามัยชุมชน “
• ตอบคำถามเรื่องเสื้ออนามัยชุมชน…ตอนที่ 2
• ตอบคำถามคุณ ” บุ๋มบิ๋ม”
• ความไม่เข้าใจ กับ ความน่าเชื่อถือ

มีเพื่อนๆ หลายคน สอบถามกันอย่างหูหนา หนาหู ว่า ” มีน้องรึยัง???” คำถามของพวกเค้าล้วนแล้วมีเงื่อนงำ…. พอเราตอบไปว่า ” ยัง ” ก็หาว่าเราไม่มีน้ำยา… หากมีจริงๆ ก็หาว่า ” ท้องก่อนแต่ง ” ตกลงจะถามไปทำแจ่วฮ้อนอะไร… พฤติกรรมการสอดรู้ สอดเห็น ของมนุษย์นับวันยิ่งลึกล้ำจนแยกไม่ออกว่า อะไรคือ เรื่องของฉัน เรื่องของเค้า เหมารวมไปหมดว่าทุกเรื่องฉันต้องรู้ เพียงแค่คำสั้น ” เชย ” บังตา

ขอตอบเพื่อนๆ ตรงนี้ครับว่า ชีวิตหลังแต่งงาน มีความสุขมากๆ จะช้าอยู่ใย ผลลัพธ์คมๆ ที่ได้คือ ช่วงเวลาแค่ 2 เดือน น้ำหนักเพิ่ม 4 กิโลกรัม ….(เกี่ยวไหม) รอยยิ้ม ความสุข สุขภาพสมบูรณ์ ผิวพรรณที่ผ่องใส สะท้อนความสุขได้เป็นอย่างดี เอาแค่นี้ละ เดี๋ยวไม่ตื่นเต้นเวลาเจอจริงๆ

กลับมาที่เรื่อง ” รถหลวง ” วันก่อนเดินทางไปต่อ พ.ร.บ. และ ทะเบียน รถยนต์ราชการ ของสถานีอนามัย เดินทางไปถึงสำนักงานขนส่งจังหวัดหนองคาย สาขาอำเภอบึงกาฬ เจอเจ้าหน้าที่ด่านหน้า นั่งแล้วมองเราจากหัวจรดเท้า เวลาเดินเข้าไป…แล้วยิ้ม พร้อมเอ่ยคำว่า ” ติดต่ออะไรค่ะ ” ตามมารยาท เห็นเราใส่ชุดทำงาน เลยถามคำถามที่ 2 ตามมาโดยที่เรากำลังอ้าปาก…ตอบคำถามแรก ว่า รถยนต์สาธารณะใช่ไหมค่ะ… ผมงงอยู่พักหนึ่ง คำว่า รถยนต์สาธารณะ กับ รถหลวง มันเหมือนกันไหม ???

แล้วเธอก็บอกผมไปยื่น สมุดทะเบียนรถ พร้อมด้วย หนังสือ ที่ช่อง 4 …… เธอหยิบโน้น ใส่นี่ คุยกับเพื่อน หัวเราะ ยิ้มไปเรื่อย ตามวิสัยของคนใกล้จะหยุดทำงาน ผมคิดเช่นนั้น แต่โดยรวมให้บริการเร็วใช้เวลาประมาณ 3 นาที เธอก็เรียกให้มารับสมุด นำไปห้องช่างตรวจสภาพรถยนต์…..ว่างั้น

พอไปถึงห้องช่าง มีผู้ชาย ผู้หญิง นั่งรออยู่ 2-3 คน เจ้าหน้าที่ที่ตรวจสภาพรถ รูปร่างสูงใหญ่ ราว 180 เซนติเมตร หน้าตาขึม ไม่ยิ้มสักแอะ…. ถ้าผมดึงหนวดถึงดึงไปละ เหอะ เค้ารับสมุดทะเบียนรถไป เหลือบเห็นชุดทำงานเราก็รู้แล้วละว่า รถหลวง…. จึงทิ้งป๊อกไว้ ที่ขอบๆ กระจก


ก่อนเดินมาตรวจรถยนต์ คันกรณีศึกษา รถยนต์คันนี้มีแครีบอย โดนไปหลายชุด ตั้งแต่ให้กลับไปชั่งน้ำหนัก จิปาถะ คิดในใจพอถึงคราวเราจะได้เปลี่ยนทั้งคันไหมนี่…

สักพัก…ก็บอกเราไปเอารถเข้้ามา….. บอกเราเปิดกระโปงรถ เจ้าหน้าที่อีกคนจัดการขูดๆๆๆ เลขคอ ด้านซ้าย – ขวา เจ้าหน้าที่อีกคนก็เอาไฟส่องกบมาส่องดูอะไรไม่รู้แถวๆ เครื่อง ดูไม่ทัน เสร็จสิ้นด้วย การเคาะยางรถยนต์ ที่ผ่านการใช้งานมาเกือบ 3 ปี ….เคาะไปก็พูดไป รถหลวง ๆ ๆ เค้าต้องการสื่ออะไร ฮึๆๆ หัวหน้า…..

ตบท้ายด้วย : รบกวนตอบแบบสอบถามให้หน่อยค่ะ โดยรวมประทับใจครับ ใช้เวลาแค่ 15 นาที เสร็จทุกกระบวนการ อย่าพึ่งดีใจไปนี่เป็นมาตรฐานรถหลวง แต่รถส่วนตัว…..ต้องพิสูจน์กันเอาเองเด้อ….

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประมวลผลแล้วไม่พบเรื่องที่เกี่ยวข้อง

การกินข้าวกับป่นปลาลวกผักตอนเช้า ถือได้ว่าเป็นอาหารสุขภาพที่ดีในระัดับหนึ่งตามวิถีคนอีสาน บ้านเฮา อีกทั้งเป็นการสร้างความสามัคคี และเป็นระเบียบเรียบร้อยไปในตัว ส่วนตัวผมคิดว่า ป่นสามารถสอนอะไรหลายๆ อย่างสำหรับเด็กๆ นั่นคือ ปลาตัวเดียว สามารถอิ่มทั้งบ้าน ป้องกันปัญหาก้างติดคอ และช่วยกระตุ้นให้เด็กๆ กินผัก เนื่องจากไม่อะไรกินแล้วนอกจากผัก กับ ป่นปลา….หุหุ

วันนี้นั่งอยู่กระต๊อบน้อยหลังอนามัย เพราะหมอยุ้ยขึ้นเวร…เราก็เป็นมือปืน ตามวิสัย แต่สิ่งที่พะอมพะอืด คือ อินเตอร์เน็ต ที่มีความเร็วแบบก้าวกระโดด แต่บังเอิญตกหลุมขาหักไปซะงั้น…. กว่าจะได้โพสนี้มานั่งลุ้นแล้วลุ้นอีก……(ก็เลยไม่ได้ทำไรนอกจาก อ่านโน้นนี่…ที่เข้าได้ ในช่วงนี้)
การเิดินทางก่อนวันหยุดของเราสองคน คือ วาระแห่งครอบครัว ที่เปิดประเด็นหมอยุ้ยผู้นำอย่างเป็นทางการ สานกระแสด้วยแม่ยาย ให้ไปเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง รถยนต์ส่วนบุคคลของครอบครัวเรา เวที KM เริ่มขึ้นในวงล้อมของถ้วยป่นในข้างต้น ว่าจะเดินทางไปที่ศูนย์ หรือ ร้านที่มี Promotion นี้ดี…พ่อตา ถกเถียงในใจว่าอยากไปศูนย์เพื่อตรวจสอบสภาพรถไปในตัว แต่แม่ยาย เอื้อนเอ่ยแบบไม่เกรงใจใคร ว่า ไปร้านนี้ละ……

ความเจ็บใจ…ที่ได้เสียค่าโดยสารรถทัวน์ครั้งก่อนในราคา 399 บาท ทำให้เราต้องหันมาใช้รถคันนี้แทน เพราะราคาน้ำมันก็ไม่ต่างกัน…..แถมพกของกินได้เพียบ….เออะ

เราออกเดินทางไปถึงร้้านตระกูลชัย และก็ได้รับบริการที่รวดเร็วมาก ประมาณ 20 นาทีเห็นจะได้

มีชิงช้าใต้ร่มไม้ ที่ร่มรื่นด้วยพันธุ์ไม้หลากแนว ให้ได้คุยกันว่า นี่ต้นอะไร นั่น โน้น ต้นอะไร แก้เขินได้หาก จีบกันใหม่ๆ….หากสนิทกันแล้วก็เก๊กถ่ายรูปแบบนี้ไง…

บริการดี…ต้องช่วยสนับสนุนครับ สำหรับร้านตระกูลชัย ออโตพลัส ที่ให้บริการเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง ด้วยโปรโมชั่น เปลี่ยนครบ 4 ครั้ง ฟรี 1 ครั้ง ด้วยช่างผู้ชำนาญการ บริการประทับใจมาก เพราะเราลองแวะขึ้ันไปสอบถามราคาแบตเตอรี่รถสิบล้อพ่อตา… ใครอยู่แถวๆ อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานีก็เชิญเลยครับ…

ปล. รูปบ้านคิดว่า น่าจะเป็นบ้านเจ้าของร้านนะหากเดาไม่ผิด……สวยดีเลยถ่ายเก็บไว้

คุณอาจสนใจเรื่องนี้

• ประกาศอันตรายรถยนต์ต้องห้าม และห้ามซื้อขาย